39.

razem z Tobą,
chciałbym nauczyć się słów, których dotąd nie musiałem znać,
odpierać ataki jak z tarczą przy boku,
i nie bać się smoka,
psów po ulicach biegających,
wiedzieć, że być, to więcej niż czekać,
gdy robię kawę,
wiedzieć, że wysłuchasz,
gdy pióro rozgrzane, atrament czerwony się staje,
gdy leżymy i nie zaskoczysz mnie już,
żadnym zdaniem, czy pieprzykiem nowym,
że gdy niepomyślny czas ustąpi,
zbroję, całą w szramach, złożymy pod kalendarz.

Niech obrasta w kurz.

***

tam, bo wietrzniej.

Dawno temu zaglądałem tu po raz ostatni. Od tamtego czasu zrobiło się wietrzniej i przyjemniej na zewnątrz. Wieczorem słuchałem jak powietrze biega poprzez ściany. Zastanawiałem się nad materią betonu i dyfuzją cząstek. Siedziałem na gałęzi, pode mną tafla wody niewzruszona. Słuchałem Magdy, Pani Anny i Stinga. Potem krzyczałem na klifie. Na wodę, na świat. Na siebie najgłośniej. Głos niesie się daleko. Odbija się gdzieś i wraca, żebyśmy mogli się lepiej zrozumieć. Powtarza nam myśli zwielokrotnione. Komary ganiają się i parami szukają ofiar w ludzkich z krwią czystą i rękami bez zarzutu. Bryza jak ostrze odcina plażę od lodowatej wody. To dwa diametralnie różne światy. Próg, którego przestąpienie zajęło ewolucji miliony lat. Moment przejścia magiczny dla mnie. One step.

Jam session do rana. Tam.

 

zdjęcia sponsoruje telefon mój.